چه جالب آرشیو های دسته: سینما
عکس های سریال لاست
پاسخ
سایت روزنامه ایران نوشت:فیلم سینمایی «شبانه روز» ساخته مشترک امید بنکدار و کیوان علیمحمدی پس از سه سال شهریورماه در سینما آزادی روی پرده میرود.
نیکی کریمی، پارسا پیروزفر، مهتاب کرامتی، حمیدرضا پگاه، محمدرضا فروتن، مهناز افشار، حامد بهداد، نگار جواهریان، فریبا جدیکار، ستاره اسکندری، شاهرخ فروتنیان، فرزان اطهری، بهنوش بختیاری، رویا جاویدنیا، فلامک جنیدی، آزاده صمدی، سعید فروتن، بهروز قادری، ساعد هدایتی، خاطره اسدی، لادن طباطبایی و مریم بوبانی بازیگران «شبانهروز» هستند.
حامد بهداد در این فیلم با گریمی عجیب و غریب در نقش نقاشی بازی میکند که به علت آرتزوز گردن حتی قادر نیست سر خود را بلند کند!
فیلم سینمایی «شبانهروز» در بخش مسابقه جشنواره فیلم فجر سال۸۷ به نمایش درآمد و جایزه بهترین فیلمبرداری را از آن خود کرد. کیوان علیمحمدی و امید بنکدار پیشتر فیلم سینمایی «شبانه» را کارگردانی کرده بودند.
ایلیا اعتمادی (کارشناس شیلات) / مرضیه میرزایی (کارشناس محیط زیست)
خبرها نوید تاسیس سکوهای نفتی ایرانی در دریای خزر می دهند. چه خوب، سرانجام ایرانیان نیز می توانند از منابع نفتی خود در دریای خزر بهره برداری کنند. سالیان سال است که کشور های حاشیه ی دریای خزر اقدام به حفر چاه های نفتی در سواحل و دریای خزر کرده اند و از این منبع مشترک استفاده ی خود را برده اند. اما ما چند صباحیست که به یاد منابع نفتی خود در شمال کشور افتاده ایم و دست به کار شدیم تا از آن به بهترین وجه ممکن بهره ببریم.
اما نکته ی اساسی از دیدگاه ما نگارندگان و البته شما خوانندگان علاقه مند به مسائل زیست محیطی این است که با مسائل و مشکلاتی که در اثر برداشت غلط و اتفاقات پس از برداشت نفت از منابع طبیعی رخ می دهد و کم نبوده اتفاقاتی که تاکنون به فجایعی بزرگ تبدیل شده اند، آشنا شویم و به درک بهتر و عمیق تری در خصوص این مباحث برسیم.
مرگ هزاران تن ماهی و آبزی، تغییر در ساختمان اسکلت بدن، تغییرات ژنتیکی، آلودگی دریا ها، بیماری های پوستی، آلودگی ظاهری و عمقی در طبیعت اطراف محل وقوع حادثه، تجزیه پذیری کُند لکه های نفتی و… همه و همه گوشه ای از اتفاقاتی هستند که تاکنون بشر با آن ها برخورد داشته است. همین نشانه ها باعث نگرانی انسان از وقوع اتفاقات بدتری می شود. مسلماً هیچ یک از ما به داشتن آب های دریایی کثیف بدان مقدار که لقب کثیف ترین آب های دریایی را به خود بگیرد، افتخار نمی کنیم. ولی این واقعیت وجود دارد و خلیج فارس ما کثیف ترین آب دریاها را علی رغم ارتباط با آب های آزاد دارا می باشد. چه بر سر دریای خزر از همه طرف بسته خواهد آمد، خدا می داند.
این نکته را بگوییم که منظورمان نقد یک طرفه و یک سویه به دولتمردان زحمتکشمان نیست بلکه ما شکایت خود را از وضع موجود و بلایی که به دست خودمان بر سر منابع طبیعی مان می آوریم را فریاد می کشیم و این انتظار را داریم که خواننده این متن حداقل زمانی کوتاه را به تفکر در این باره صرف کند که باعث مسرت است.
بحث پیش رو گریزی است بر یکی از مهم ترین آلودگی هایی که بشر از زمان پیدایش خود توانسته به زیر و بم تولید و پیدایش آن دست یابد و به نوعی یکی از مخرب ترین و مرگ بارترین سلاح های زیستی را عیله خود به کار ببندد.
همه می دانند که آلودگی چیز بدی است، اما برای یک درک بهتر و علمی تر در این زمینه و به ویژه در زمینه ی آلودگی های دریایی، به ارزش های کمّی نیاز می شود. آلودگی به چه صورت است؟ چه بدی دارد؟ برای چه کسی بد است؟
برای پاسخ گویی به این سئوال ها می بایست به مواردی همچون نکات زیر توجه داشت:
چه نوع موادی به داخل دریا تخلیه می شوند، یا به عبارت دیگر، حاصل فعالیت های انسانی چیست؟ این مواد ورودی به دریا، بر روی محیط زیست دریایی و مصب ها، گیاهان و جانوران ساکن در آن چه تاثیری دارد؟ این تاثیرات چه نقشی در سلامت بشری، منابع غذایی، مصالح تجاری، حفاظت حیات وحش، سازگاری ها و به طور کلی اکوسیستم دارند؟
اما پاسخ دادن به این نوع سوال ها کار دشواری به نظر نمی رسد. با اندک مطالعه ای در لابه لای کتب و منابع علمی مربوطه می توان به پاسخ صحیح دست یافت ولی نکته ی اساسی این است که این پاسخ ها یا در واقع این راهکارها را چگونه به عمل تبدیل کنیم. وقتی شاهد حوادث زیست محیطی هستیم که باعث آن خود انسان است و با مبارزه و رفع آن پدیده دچار مشکل می شویم، این نشان می دهد که نمی توانیم رابطه ی معقولانه و منطقی بین پاسخ های تئوری و راهکارهای عملی برقرار کنیم. درست در همین نقطه است که مثلاً در خصوص بروز پدیده هایی که در اثر آلودگی آب ها ایجاد می شوند، مثل کشند قرمز باید منتظر باران باشیم که رافع آن باشد و یا در بروز لکه های جلبکی نیز به همین صورت. نکته ی مهم اینجاست که افکار جمعی مردم جهان نیز به واکنش های مسئولین و افراد درگیر امر، به آن ها نمره ی قبولی می دهند، نه به تعلل آن ها.
اما آلودگی نفتی
آلودگی نفتی دریا توجه محافل عمومی را به راحتی به خود جلب می کند. چون قابل مشاهده بوده و اکثر مردم چه مستقیماً در هنگام شنا در سواحل و چه از طریق تصاویر پخش شده در تلویزیون و مطبوعات با اندک فاصله ی زمانی نسبت به وقوع حادثه از آن مطلع می شوند. البته بروز آلودگی نفتی فقط از طریق واژگونی نفت کش ها نیست بلکه راه های مختلفی برای ورود آلودگی هیدروکربن های نفتی به دریا وجود دارد.
یکی از راه های انتقال آلودگی نفتی علی الخصوص در بنادر شستشوی محفظه ی بارگیری نفت کش ها و همچنین آبگیری این محفظه ها برای حفظ تعادل نفت در طول مسیر برگشت به سمت حوزه ی نفتی است. برای این که درک بهتری از مقدار حجم تانکرهای یک نفت کش داشته باشیم به اعداد زیر توجه کنید:
حجم تولیدی نفت در حدود ۳ بیلیون تن در سال بوده که نیمی از آن از طریق دریا حمل می شود. طی تخلیبه ی محموله ی نفت توسط نفت کش ها مقداری از نفت با چسبیدن به دیواره ها در مخزن باقی می ماند، که در یک تانکر دویست هزار تنی تا ۸۰۰ تن در حد بیشینه(ماکسیمم) می رسد. آب توازن (آبی که در محفظه ها آبگیری می شود برای حفظ تعادل) کثیف و همراه نفت است و طی سفر بازگشتی به دریا تخلیه می شود و مسئول قسمت اعظمی از آلودگی های نفتی اقیانوس های جهان است. به محاسبات زیر توجه کنید:
(فرض محاسبات حد بیشینه ی اعداد است)
گفتیم در یک سال ۳ بیلیون تن نفت معادل ۳ میلیون میلیون تن یا (۳۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ تن) نفت تولید می شود. نصف این عدد توسط دریا حمل می شود یعنی (۱۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰) تن. حال اگر فرض حمل این مقدار را توسط نفت کش های ۲۰۰۰۰۰ تنی بگذاریم، این عدد را بر ظرفیت تانکرها تقسیم کرده تا تعداد تانکر ها بدست آید. عدد بدست آمده (۷۵۰۰۰۰۰) عدد نفت کش ۲۰۰۰۰۰ تنی است. گفته بودیم که میزان نفت چسبیده به مخازن نفت کش ها تا ۸۰۰ تن هم می رسد. پس تعداد نفت کش ها را در ۸۰۰ تن ضرب می کنیم که عدد (۶۰۰۰۰۰۰۰۰۰) شش میلیارد تن با کمی اختلاف بالا و پایین تر بدست می آید. (البته این عدد تکان دهنده فرض بدترین شرایط است)
راه های دیگر نشت نفت را حوضچه های تعمیر (منظور اماکن تعمیر و سرویس دوره ای نفت کش هاست)، پایانه های دریایی، نفت های سوختی و تراوشی، تصادف تانکرهای نفت کش، تصادفات شناورهای دیگر و خروج مواد سوختی از مخازن سوختی آن ها، تولید نفت دور از ساحل، اتمسفر (احتراق ناقص بنزین یا گازوئیل در موتور وسایل نقلیه موجب آزاد شدن هیدروکربن های نفتی به داخل اتمسفر می شود)، فاضلاب های شهری و صنعتی، پالایشگاه های ساحلی، ورودی رودخانه ها و شهرها (مثلاً در فرانسه و ایتالیا فقط ۲۰ الی ۲۵ درصد از روغن موتور فروخته شده بازیافت می شود و این شک به وجود می آید که با افزایش رانندگانی که خودشان اقدام به تعویض روغن موتور خود می کنند این مقدار به آبراه ها و یا روی زمین و سپس به رودخانه ها و دریا منتقل شود)، منابع طبیعی مثل دریاچه های طبیعی قیر و موارد دیگر می توان نام برد.
از آثار مهم آلودگی آب با منشا نفت یا پساب ها، مشکلات زیست شناختی است که برای موجودات زنده دریایی بوجود می آید. از آن جا که نفت خام یک ماده خالص نیست و در آن انواع هیدروکربن ها با تفاوت های فیزیکی و شیمیایی مختلف وجود دارد، هنگامی که دریا را آلوده می سازد به اشکال گوناگون تبلور پیدا می کند که غالباً برای آبزیان مضر است. تعدادی از آن ها که سبک ترند، بسرعت تبخیر می شوند و هوا را آلوده می سازند. بخشی دیگر بصورت ذرات معلق در دریا شناور باقی می مانند که گاهی ماهیان آن ها را می خورند و دچار مسمومیت می شوند. قسمت هایی از نفت جذب پوست آبزیان دریا می شود و تعدادی نیز رسوب کرده و باعث آلودگی موجودات کفزی می گردد. قسمتی نیز به شکل لایه نازکی در سطح دریا قرار گرفته از نفوذ نور خورشید می کاهند. بالاخره بخشی نیز بصورت توده هایی در می آیند که در اثر جریان آب و باد بطرف ساحل رفته و سبب آلودگی آن می شوند.
سرازیر شدن انواع پسابهای صنعتی بویژه نفت و فراورده ها و سموم، ضمن آلوده ساختن آب دریا، حیات آبزیان را نیز به خطر انداخته است. اینجاست که وجود یک نظام نامه ی محکم و قاطع و اجرای آن توسط تمامی کشورهای حاشیه ی کاسپین احساس می شود. این طور نباشد که کشوری تمام تلاش خود را برای کاهش بار آلودگی نفتی از تاسیسات خود بکند و کشوری دیگر انگار نه انگار.
راه های متفاوتی برای رفع آلودگی نفتی در آب دریاها مورد استفاده قرار می گیرد از جمله سوزاندن نفت شناور روی آب، جمع آوری نفت شناور البته به مقدار محدود (به دلیل نبود ابزار مناسب این عملیات)، جمع آوری نفت های ته نشین شده در ساحل و راه طبیعی آن ته نشین شدن و تجزیه شدن توسط باکتری ها در لایه های مختلف آب است که این اتفاق به زمان زیادی نیاز دارد.
به هر حال این نحوه ی استفاده ی ما از منابع طبیعی است که واکنش خوب یا بد طبیعت را به ما نشان می دهد. هرچه مسئولانه تر و معقولانه تر از منابع طبیعی استفاده ببریم کمتر گرفتار نفرین طبیعت می شویم.
منابع:
۱- مقاله ی استانیلاو پاتین “آثار محیطی نفت بر آب های دور از ساحل”
۲- آلودگی دریا. اثر آر.بی. کلارک
۳- حقوق بین المللی دریاها. م حبیبی و م. پورنوری
